Porto - Faro de Bares
torre de hércules from Instituto Torre de Hércules on Vimeo.
No día de hoxe, 20 de xuño, tivo lugar unha xuntanza na casa de cultura de Melide para tratar os seguintes temas: 
Con respecto á nosa emigración, en particular á transoceánica, pásanos o mesmo que coa lúa: A parte de acó, a visible, de tan inmediata que é, que foi, pode ser monótona, e por veces, insignificante. En verbas de Juán Soto, a emigración galega está saturada de rupturas de vínculos, con perda de referentes e de coñecemento directo. En definitiva, que todo, ou case todo, maiormente na parte de aló, foi escurantismo, pois nin eles contaban, nin os da casa lles preguntaban, ¡para canto máis os veciños, as terceiras persoas!Parabén por esta nova obra, e moitas máis que vingan.
Ás 10:30 h
Para facilitar a organización:
(F. D. Roosevelt)
os celebrou a súa festa patronal, baixo a advocación de San Xurxo. Rebordaos é, sen dúbida, unha das máis madrugadoras nisto de celebrar as festas patronais xa que case todas as parroquias de Castroverde, do mesmo xeito que unha maioría de localidades galegas, fanas coincidir cos meses estivais, os máis visitados polos fillos emigrados, familiares e turistas que retornan para pasar uns gratos días vacacionais.
xo este ano o listón moi alto para o resto de festas 
locais do concello. Nin máis nin menos que tres orquestras, "Os SATÉLITES", da Coruña; "TRÉBOL" de Ferrol e "ALCOTÁN" de Vigo, todas punteiras no ámbito de Galicia e algunha delas super-punteira amenizaron as dúas noites e a mediodía do sábado aos veciños e amigos que quixeron achegarse a compartir con eles a súa festa patronal. Tres excelentes e afamadas orquestras, complementadas coa actuación de "AS CANTAREIRAS de ARDEBULLO", que puxeron o contrapunto enxebre e humorístico ás festas.
ocesión que estivo acompañado polo conxunto da imaxinaría da igrexa parroquial. Para que a meteoroloxía non arruinase as festas, programadas con gran esforzo de organización e económico, contouse coa correspondente carpa onde se degustaron todo tipo de produtos e bebidas.
RESUME DA VIAXE CULTURAL POR TERRAS DE OURENSE 
ROTEIRO DAS ASOCIACIÓNS ARCAS DE SARRIA E AMIGOS DO PATRIMONIO DE CASTROVERDE POR TERRAS DE CASTROVERDE E BARALLAOs camiños da vida
Balón intragástrico
X.L. Méndez Ferrín
Faro de Vigo 27/03/2009
Como é sabido a Academia Galega dedicoulle o Días das Letras Galegas a Ramón Piñeiro. Esta figura é complexa. Por unha banda representa, en política, unha das posicións do lexitimismo galeguista de pre-guerra civil. Pola outra banda Piñeiro é un autor dalgúns ensaios con intención filosófica e análise literarias. Eu sempre lembrarei con afecto que Ramón Piñeiro escribiu como prólogo a un meu libro un dos textos con máis intensa vontade de estilo dos que nunca producirá nin chegou a producir. Ou así o entendo eu, se cadra de xeito interesado. Pro, por cima e por baixo, de arca e de couso, Ramón Piñeiro foi sobre todo un activista político.
É ben curioso o feito de que o autor lembrado no Día das Letras, sendo como era suxeito dedicado en corpo e alma á política, nunca escribiu verdadeiros textos políticos, aínda que as súas lucubracións sobre a filosofía da Saudade ben poderían ser lidas como textos políticos.
Piñeiro foi o arquitecto principal do que podemos chamar o galeguismo da guerra fría. Dirixente incontestado e autócrata do seu grupo, liquidou o Partido Galeguista para organizar os seus seguidores no labor monográfico de facer literatura arredor da Editorial Galaxia de Vigo. Pro ese grupo non era só literario. Estaba dotado de ideoloxía. E os elementos constitutivos desta, que nós chamanos “piñeirismo”, con os seguintes: non nacionalismo, federalismo europeísta, anti-comunismo. No que se refire á literatura, Piñeiro era pragmático e sectario. Non aceptaba na literatura galega máis que tres direccións básicas: o lirismo, o humorismo e a fantasía. Así pensaba el e así o deixou escrito en varios lugares. Para el, o realismo, especialmente o socialrealismo, era unha tendencia altamente sospeitosa de infiltración comunista.
Despois de abolir o Partido Galeguista e de negarse a acatar a autoridade do Consello de Galiza fundado por Castelao, Piñeiro chegou á chamada Transición coas mans baleiras. Polo tanto, ao revés que os cataláns e os vascos, os galegos non puidemos facer valer o noso peso político cun goberno galego no exilio e, ao modo de Tarradellas, non fomos capaces de pór na pre-autonomía unha figura histórica do tipo de Antón Alonso Ríos.
Así as cousas, Piñeiro tivo unha triste fin política. Condenou Martínez López e as boas persoas que intentaron tras a norte de Franco resucitar o Partido Galeguista. Montou, desesperadamente, unha pantasía chamada Realidade Galega con Carballo Calero e outros. Finalmente, foi deputado no Parlamentiño nas listas do PSOE, nun grupo chamado de “galeguistas históricos” no que estaban Benxamín Casal, Carlos Casares y Alfredo Conde. A verdade é que se os últimos eran iso, eu, poño por caso, podería chamarme a min mesmo “galeguista-pre-histórico” con total xustiza.
Levamos xa meses con Ramón Piñeiro nomeado para o Días das Letra. O 17 de Maio aproxímase e a opinión pública de Galicia non recibe ninguna nova noticia sobre Ramón Piñeiro. Non vexo aportacións reveladoreas nin sobre o seu pensamento teórico nin sobre a política (ou ausencia de política, máis precisamente) que el encarnaba con poder omnímodo sobre o estricto círculo dos seus seguidores. Por exemplo: seguimos sen saber por qué Piñeiro foi preso nos anos cuarenta, cáles foron os cargos da acusación e cál tribunal o condenou a unha severa pena de prisión.
Nada do escrito por X.L. Franco Frande na súa obra Os anos escuros sobre Piñeiro e o piñeirismo foi, polo momento, acrecentado. Vexo que os que hoxe se consideran herdeiros de Ramón Piñeiro gardan un silencio moi extraño.
