Cambiamos de espazo. Esperamos que para mellor. En 10 segundos enlazarás a nova páxina. Se desexas acceder directamente, pulsa no seguinte enlace. Grazas e desculpa as molestias www.amigosdopatrimoniodecastroverde.gal

23 noviembre, 2011

Xa que Castroverde colaborou na guerra de Ifni aportando un soldado, aínda que involuntario, un heroe, o primeiro dos feridos de morte, precisamente na noite do 23 /24 -11-1957, tamén nos incumbe falar dela.

 
La Isleta (Las Palmas de G.C.). Venres, 23-11-2007. Cincuentenario do ataque a Ifni.
De esquerda a dereita: O Xeneral Ares, Mary Paz (neta do Gobernador Xeneral Gómez-Zamalloa; súa avoa era de Monforte), Diego Barber (que donou este monumento), XosefinaRielo Castiñeira e
Xosé María Gómez Vilabella (que participou como “Somatén” na defensa de Sidi Ifni).
-.-


19-11-2011 Presentación no Auditorio Municipal de Ourense
da novela histórica “Boualam de Ifni”,
da que é autor o escritor catalán Antolín Hernández Salguero.
 
 
Intervención neste acto do noso colaborador Gómez Vilabella:

…/…

Tengo el honor de presentarles una…, voy a decir, enciclopedia, pues el calificativo de novela sería una contradictio in terminus. ¡Transmutó mis creencias pues, antes de leer esta obra, servidor no creía en la transmigración de los espíritus; ahora, si! Este autor, este Antolín, no hubiese sido capaz de matizar esta creación, por imaginación, por información y por capacidad de análisis que tenga, si no se tratase de un ser reencarnado: Su antecesor vivió en Ifni; no sabría opinar si fue cristiano o musulmán, pero sí que vivió allí, vivió sus anécdotas, sus comedias y sus dramas, en definitiva sus gestas; ¡y lo hizo en unos años en que Antolín aún andaba por el París de los niños!

Percibo un resentimiento, un: ¡Si yo estuviese allí, y con mando en plaza, cuántas cosas serían distintas, cuantos errores hubiese aquilatado, eliminado! Esta percepción me hace suponer, casi diría intuir, que Antolín fue una de las víctimas de aquel error de cotas del Canarias…, y así está de resentido! No tienen mérito las ironías de quienes hemos vivido, personalmente, sobre el terreno, y en sus momentos cruciales, la novela de Ifni, aquella gran novela histórica, por no decir histriónica, pero sí lo hay en quien fue capaz de ver, y eso a posteriori, a través de las cortinas de la censura. ¡Esta obra la tecleó Antolín, por supuesto, pero su ordenador fue, es, metempsicósico; y me daréis la razón desde sus primeras páginas!

Julio Verne, por citar un caso notable, fue capaz de describirnos los piélagos de los siete mares sin salirse de su bañera; Antolín analizó el caso Ifni sin necesidad de cruzar el estrecho, y sin ponerse un tarbush por montera. ¡Os lo afirma y firma este servidor, actuando a los efectos como testigo presencial, de cargo! Otra tanta imaginación no tuvo Cervantes pues, en definitiva, don Alonso Quijano era un espécimen representativo de su país y de su época; por tanto, coetáneo suyo. He aquí el mérito: la capacidad de analizar la Historia en sus causas, y no simplemente contar lo que nos mandaron decir aquellos que mandaban cuando los hechos ocurrieron. ¡Así escribían los Cronistas, y ahí está la monotonía, el aburrimiento, de tantos libros, simplemente fechas, nombres y hechos de armas! Alguien dijo que, Historia es la narración de los sucesos sucedidos sucesivamente en la sucesión de los siglos! Pues no, que eso también lo pueden hacer los loros: Historiar es analizar, analizar sin piedad, descarnadamente, a estilo cirujano, para eliminar, para dilucidar, para desviar las deformaciones, las tendencias. También se nos dice que los pueblos que olvidan sus errores históricos están condenados a repetirlos. ¿Pero qué olvido cabe cuando ni siquiera se llegó a conocerlos?

No se piense, con estos prolegómenos, que se trata de un libro insulso, un análisis de laboratorio. ¡En absoluto! Hay verismo, inteligencia, percepción y penetración, pero también imaginación. ¡Mucha, y de la buena, harmoniosa y grata, tanto que escasea hoy en día, en esta época en la que el lector alza la cabeza a cada página de ciertas obras para preguntarse: ¿Este autor, esta autora, a donde me lleva; sabe lo que quiere, o lo que dice, o dice lo primero que se le viene a la péñola; no estará agitando una coctelera de palabras inconexas, de pensamientos inmaturos? “¡Dios, qué buen vasallo si hobiese buen señor!” ¡Dios, qué buen Autor, dirán tus lectores cuando te lean, cuando se adentren en esta obra!

Pues, eso, que para conocerte estamos aquí, nada menos que en Ourense, en la tierra del oro, un país áureo, y no sólo en metal, sino, y también, en literatura. ¿Será cosa de proclamar a nuestro Antolín hijo adoptivo? Antolín, suerte que tienes de que estemos en el siglo XXI pues si hubieses publicado este libro hace medio siglo, tu recepción no sería aquí, en este salón, sino en los de Pereiro de Aguiar. ¡Cadena perpetua…, para que no abrieses las ventanas del saber y de la verdad!

Si de algo podemos presumir los viejos es de nuestra experiencia, o lo que es igual, de los posos de nuestras vivencias; pues bien, la experiencia de mis tres cuartos de siglo devorando libros es la división básica de nuestras lecturas, pues hay dos clases de libros, dos clases de lecturas: las de matar el tiempo y las de aprovechar el tiempo. Para matar el tiempo vale todo, para aprovecharlo, no. ¡Hay tanto, y tan poco útil, útil sin por eso dejar de ser ameno! ¡Ahí está la maestría de ciertos autores, de los que son, a la vez, literatos y pedagogos!

Centrándonos en el presente: Es una narración que ata, que prende, que te lleva a donde quiere, y sin presión alguna, sugestionado por el buen decir. De paso, enseña y hace meditar al lector en lo que es capaz el ser humano, más allá de la cultura que tenga asimilada, cuando se ve en disyuntivas vitales. En definitiva, cumple el viejo aforismo pedagógico de enseñar deleitando.

El léxico es castrense, de lo más cuartelero, y por ende, verídico. Lo que antes dije: ¡Antolín estaba allí, en su ser anterior, y sonaron en sus oídos los “paqueos” del frente, de un frente sin frente; un frente atípico, de emboscadas; un frente teledirigido, dirigido a distancia, y ello por intereses creados, que diría Benavente, espurios!

¿Qué se puede aprender hoy en día reviviendo el sin sentido de aquellos combates? Ante todo, a amar la paz; y a optar por una convivencia de nivel diplomático. ¿Os parece poco? Aquello de los latinos de que, “Si vis pacem, para bellum”, quedó en ridículo, y de paso, obsoleto, en la tragicomedia de Ifni. En el fondo no queríamos la paz, ni la paz ni la convivencia, que es lo mismo, sino el retorno al Imperio, ¡y por el Imperio hacia Dios! Por eso no estábamos preparados para aquella guerra, para aquel ataque dorsal. ¿Es preparación, es previsión, además de miopía económica, no dotar de puerto a una…, llamémosle colonia, plaza de soberanía, o provincia costera? ¡Y para más inri, apelar al derecho, a la invocación, a la reivindicación, de una pesquería, la histórica de Santa Cruz de la Mar Pequeña! La “Pequeña” estaba en Agadir, pero esto no alcanzó a verlo ni siquiera el isleño León y Castillo.

Mandar no es fácil, y el mandante que ni siquiera es previsor, más que mandante es un mangante, un visionario, un soñador de espejismos. Caídas las colonias, surgió la generación reflexiva del 98; pero no todos reflexionaron, no todos eran intelectuales, ¡intelectuales o inteligentes!, que así nos llevaron en julio del año 1921 al desastre de Annual; y a otros posteriores, también. ¡Qué difícil debe ser la vía diplomática cuando tan pocos genios se dedicaron a ella! Fácil o difícil, pero siempre fue, y seguirá siendo, necesaria, imprescindible para erradicar, eso, de raíz, los grandes conflictos, y máxime en estos tiempos de globalización, cuando y donde todos somos competidores, rivales, vecinos o parientes, próximos o lejanos.

Tan ignominioso fue que Fernando VII le abriese a Napoleón las puertas de España, como que don Hermenegildo le pidiese a Hitler las llaves del Marruecos francés. Pero no paró ahí la cosa, pues detrás de eso vino el acogimiento en las medersas de aquellos “guatanes”, y García Valiño ofertando Ministerios en la Hípica de Tetuán, de paso que ridiculizaba la interdependencia ofrecida por Francia; con un largo etcétera que no viene al caso, pero que bien nos lo hizo pagar De Gaulle encubriendo, poco después, a los “guatanes” vascos. ¡Una por otra no es pecado, según el viejo dicho! Lo que sí es pecado es no reflexionar sobre las grandezas utópicas, sobre ellas y sus consecuencias, cual captó nuestro Antolín, un maestro que analiza, que enseña  deleitando, según demostrado queda.

En síntesis, y para no subir demasiado el telón, pues esta obra más que comentada merece ser leída, ya que se explica por si misma: Este Salguero, con un segundo apellido que invoca los Salix, más que un analgésico, más que un ácido acetilsalicílico, lo que nos proporciona con este libro es un agradable quebradero de cabeza al rememorar lo pecaminoso que es y las consecuencias que trae no dar a las cosas, y con las cosas, a las gentes, el trato adecuado y merecido. Como decimos aquí en Galicia, tiene tranca y retranca. Tan meticuloso él que incluso recoge aquellas lluvias torrenciales del invierno del 57, alternando con fuertes sirocos; tan torrenciales que arrastraron por la cuenca del asif Ifni unos cajones del campamento del Batallón Simancas, ubicado en la propia vaguada, y al día siguiente, ¡otro patetismo!, los soldados buscaron sus pistolas en el fango.

¡Hay tantas cosas inéditas que decir del asedio de Ifni que Antolín, con lo animoso, con lo meticuloso y con lo ocurrente que es, con lo que de ello sabe, seguro que nos deleitará con una ampliación de esta novela histórica, con otra publicación de igual éxito! Mientras tanto, no puedo, ni quiero, ni debo concluir esta somera presentación sin agradecerle que nos haya honrado con esta primicia divulgativa de su obra, especialmente dedicada a los combatientes de Ifni, a los que tanto se escatimaron los lauros, los homenajes debidos y merecidos, entre los que se cuentan miles de gallegos, principalmente del Grupo de Tiradores, cuyo capellán, y sólo por referir una anécdota que me parece ilustrativa de aquellas carencias, imprevisiones y penalidades, el lucense Pedro Sánchez Pumariño, que se hizo famoso en vanguardia, siempre en vanguardia, como un soldado más, cargando con su macuto de botellas de ginebra que fue utilizando caritativamente como anestesia en aquellas curas de caballo del frente, tantas que hubo.

Gracias, Antolín; señoras y señores, gracias por su atención,

Xosé María Gómez Vilabella
http://gomezvilabella.blogspot.com
19-11-2011

18 noviembre, 2011

PRESENTACIÓN DO LIBRO GAÑADOR XI FIZ VERGARA VILARIÑO

A GALERÍA SARGADELOS DE LUGO e EDICIÓNS XERAIS DE GALICIA comprácense en convidalo/a á presentación do libro:

TRECE NOITES, TRECE LÚAS
Libro das marabillas do Nadal
de 
Antonio Reigosa  e Ilustrado por Noemí López
O acto, que contará coa participación de Antonio Reigosa,
Noemí López e Manuel Bragado,terá lugar

o luns, 21 de novembro, ás 20:00 horas,
na Galería Sargadelos, Praza de Santo Domingo, 4 de Lugo.


RESUME DA VISITA Á RIBEIRA SACRA KM0 DA DEPUTACIÓN (15-11-2011)


 
No día de onte tivo lugar unha viaxe do KM 0 á Ribeira Sacra.
-Ás 10:00 h. Visita á Deputación con explicacións por parte de D. Antonio Valiño.
-Ás 11:00 h. Visita ao centro de interpretación que ten a Deputación na zona do río Rato. Neste centro tivo lugar unha proxección sobre Terras do Miño.
-Ás 13:30 h. Visita á Adega Algueira, todo un exemplo de cómo recuperar a nosa cultura do viño. Proxección e explicación sobre o traballo nas viñas da Ribeira Sacra. Parabén polas iniciativas desta familia e de todas as que continúan con esta tradición milenaria.
Pola tarde.
Visita aos miradoiros do Castelo e de Cadeiras, rematando coa visita á Adega de Proendos. Parabéns tamén a esta familia por continuar con este traballo e cultura do viño.
Grazas á Excelma. Deputación e aos adegueiros pola súa disponibilidade e atención.
 
Saúde. 
Manolo Muñiz

RESUME DO ROTEIRO SAN CIBRAO-PENA e SERÉS


Facendo camiño polas carballeiras de Serés


 Neste fermoso sábado, dia 12 de novembro, comezamos o roteiro San Cibrao - Barredo, chegando a Serés.  
Arredor das 10:00 h. comezamos coas gravacións que realizaron Luisa e Chema da Fundación TIC, a quen temos que agradecer que nos realizaran a entrevista e comenzo do roteiro. Comenzaron facéndome unha entrevista sobre o nacemento da Asocición e concretamente sobre este Itinerario. A seguir Pedro Paulo falou de San Cibrao: da súa historia, da igrexa, o convento e tamén da memoria histórica. Tamén foron entrevistados Amanda de Ohio, que falou da súa visión destas terras e de Galicia, e rematou falando Antonio, xerente da Asoc. Terras de Lugo, sobre a visión de Castroverde como integrante da comarca das terras de Lugo.

Visita á igrexa e ao convento con explicacións de Pedro Paulo. Desde aquí reivindicamos que este lugar emblemático se protexa e rehabilite. De San Cibrao subimos camiño do lugar do Barreiro para visitar a capela de Santa Petronila e, desde aquí, ao cruceiro de Cugula, cruceiro que reivindicamos que se protexa e que se retiren do seu carón elementos espúreos. Desde o cruceiro fomos por un vello camiño de carros, chamado camiño de Rivel. Ao pasarmos por este lugar puidemos observar que na chousa da marxe dereita había un xabarín que, moito nos tememos, é para adestramento dos cans de caza, práctica esta prohibida pola lei: non se pode pechar un animal e logo azuzarlle media ducia ou unha ducia de cans; cousa que parece máis doutras épocas ca de xente civilizada do século XXI. Reivindicamos desde aquí que se tomen as medidas oportunas para erradicar estas prácticas.

Xa na parroquia de Pena visita ao hórreo do barrio de Piñeiro, único hórreo que queda na parroquia: parabéns á familia que o segue a manter en pé. Seguidamente, polo camiño da Grova baixamos en dirección ao rochedo da pena e igrexa, onde puidemos observar unha fermosa vista sobre a parroquia e o rochedo, onde en tempos houbo un asentamento dunha fortaleza e desde onde se dominaba o couto de Pena. Pola corredoira da Bica da Fonte chegamos ao pé da fonte de Amoreira, levantada en 1931, e sendo obxecto de reformas desafortunadas recentemente. Xa ao pé da pena puidemos contemplar o impoñente rochedo e a igrexa, onde Ricardo Polín explicou o sentido dos enterramentos nos adros das igrexas e a construcción de nichos, cun estilo semellante ao da fonte de Amoreira. Logo fíxose referencia ao enterramento de dous guerrilleiros anónimos, fóra do que era o campo santo. Aproveitando o momento para unha nova reivindicación: a necesidade de poñer unha placa que lembre as estes loitadores. Na fachada da igrexa débense salientar dúas simboloxías góticas que se encontran no leteral sureste. Así coma a alusión á casa reitoral levantada polo pobo, mais propiedade da igrexa e que, coma ocorre con outras casas reitoriais, non se pode facer nada porque son propiedade da igrexa, aínda que levantadas co esforzo dos veciños. Desde Pena a Carballedo, mais saíndo xa de Pena, fíxose unha nova alusión, neste a unha das fontes do río Chamoso, no lugar de Pioute ou Picoute, onde abriron unha canteira e enterraron a cova. Cova dos mouros e fonte (de onde brotaba a auga), que recentemente voltaron intentar continuar coa explotación da canteira. Mais os veciños foron capaces de que non seguira adiante esta explotación. O lugar e o seus camiños, con vistas sobre os soutos e carballeiras que nos levan ao pazo de Carballedo son unha zona BIC, obxecto de especial protección como o pode ser Soutomerille, no Plan Xeral de Ordenación Municipal. Logo de cruzarmos un dos nacementos do río Chamoso chegamos a Carballedo, onde o seu impresionante pazo, levantado polos anos 1660, con dúas alturas, dependendo desde onde se mire, posúe dous fermosos escudos, podéndose apreciar nun deles representada a Cruz de Santiago. Este pazo é un dos máis representativos da cultura pacega de Castroverde. Mágoa que non haxa institución ou particular que se faga cargo deste edificio e das súas pertenzas, respectando sempre o seu enclave e contorna. Desde este lugar pódese ver toda a serra do Miradoiro, o monte de Toldaos e a Croa de Bolaño. Salientar á parte do pazo, o forno e o lavadoiro. Comentar que, se subiramos desde o lugar de Pozos, poderiamos ter outra vista do pazo, ao tempo que pisariamos o vello camiño dos arrieiros, que comunicaba Mondoñedo e Meira coa saída camiño a Castela. Desde Carballedo a Serés, rematando por hoxe o percorrido e agardando poder continuar para o próximo roteiro, día 10 de decembro, no que iriamos de Serés a Barredo. Moitas grazas a todos os participantes, entrevistados e informantes.

Saúde, Terra e Lingua.
Manolo Muñiz

----

BRIEF SUMMARY OF THE ROTEIRO SAINT CIBRAO-PENA and SERÉS

This beautiful Saturday, 12th November, The Saint Cibrao – Barredo tour begins, arriving at Serés.

Around 10:00 h. we started with the recordings Luisa and Chema of TIC Foundation made, whom we have to thank for the interview and beginning of the tour (“roteiro”). They began by interviewing me about the birth of the Asociation and specifically about this itinerary. Then, Pedro Paulo told us about Saint Cibrao's history, about the church, convent and also the “historical memory” (what we call memoria histórica). Also interviewed were Amanda of Ohio, that spoke about these lands and Galicia, and lastly spoke Antonio, manager of the Asoc. Terras de Lugo, on the vision of Castroverde as member of the region of the lands of Lugo.

We visited the church and the convent with explanations of Pedro Paulo. In this text we wish to claim protection for this emblematic place. From Saint Cibrao we went to the place of Barreiro to visit the chapel of Santa Petronila and, from here, to the crossroad and stone cross of Cugula, a place we understand deserves better protection, free of alien elements. Afterwards we walked along a way of carts (“carros”) called way of Rivel, going through which we noticed that on a right-hand side“chousa” (estate, grounds) there was a wild boar used for training hunting dogs, a practice forbidden by the law: It should always be banned to cage an animal and then set half a dozen or a dozen dogs on it. This belongs more in past times than it does in nowadays’.

Already in the parish (“parroquia”) of Pena, we stop by the “hórreo” (a kind of warehouse) of the Piñeiro neightbourhood, the only one that remains in the parish: congratulations to the family that keeps it up. Next, by the way of the Grova, we went down in direction to the crag and the church, where we could have a beautiful view on the parish and the “rochedo” (rock or crag) where in time a fortress was settled and from where the possessions of Pena were dominated. From the Bica da Fonte path, we arrive at the foot of Amoreira’s fountain, built in 1931, being object of recent and unfortunate reforms. Once at the foot of the rock we could behold the spectacular “rochedo” and the church where Ricardo Polín explained to us the sense of the burials peformed in the church’s fenced grounds, and the construction of niches (tombs). Then he made a reference to the burial of two anonymous warriors (“guerilleiros”) out of the saint field. A banner remembering this two heros is nothing more than they deserve. In the façade of the church we should point out the two Gothic groups of symbols placed in the southeastern lateral. He then mentioned the “rectorial” (belonging to the priest of the town or village) house raised by the people of the village, but property of the church and thus not subject of reform or improvement, as it happens with other “rectorial” houses. Why? Just because they are property of the church, although raised with the effort of the neighbours. Going from Pena to Carballedo, other allusion was made to one of the sources of the river Chamoso, in the place of Pioute, where a quarry was opened and the cave buried. The Moors cave and water source where the river sprang, were recently menaced again as they tried to continue with the exploitation of the quarry, yet the neighbours were able to prevent it.This place and its paths with a view of the groves and “carballeiras” (oaktrees forest) that take us to the “Pazo” (big house) of Carballedo are considered a BIC (Bien de Interés Cultural, protected at Spanish state level), place subject of special protection, as Soutomerille can be, also included in the General Plan of Local Organisation. After crossing one of the river Chamoso sources, we arrived at Carballedo, where we visited its incredible “pazo”, put up circa 1660, having two coats of arms one of which has the Santiago Cross carved in. This “pazo” is one of the most representative examples of this Castroverde architectural traditon. It's a pity that there is not a institution (public or private) or individual in charge of this building and its belongings, always respecting its enclave and surroundings. Its oven and washing place outdoors should also be pointed out. If we had gone up from the place of Pozos, we could have had another view of the “pazo”, and at the same time we would have step on the old path of the “arrieiros” (“arriero” or mule driver) that communicated Mondoñedo and Meira with the exit way to Castilla. From Carballedo to Serés, having finished today’s walk, and looking forward to continuing with the next tour (roteiro) on 10th December, that will go from Serés to Barredo. Thank you very much to all the participants and interviewed.

Manolo Muñiz
 
 

16 noviembre, 2011

Toponimia de Castroverde

 
 
 
CAMPO DO VAL, CAMPO SANTO
 
 
Santo, si, e non por cemiterio; ou se cadra, tamén. Aquí está enterrada boa parte da historia de Montecubeiro, comezando polos seus propietarios iniciais, iniciais en tanto en canto máis abaixo, máis aló, non temos forma de indagar ou de coñecer.

Aquí estivo o solar daquel prohome Ares de Maxide, Comendador do convento cisterciense de Meira. Deste pozo milagroso beberon xeracións e xeracións do lugar de Maxide, e transeúntes tamén; milagroso xa que milagro foi que saíse auga nun pozo perforado á man, sen maiores profundidades, nun lugar bastante seco; fontes na contorna hainas, varias e boas, pero ubícanse máis ben nas ladeiras que rodean esta aldeiña que nunca pasou das oito casas.

Rodéano unhas leiras que tiveron a gallardía de chamarse Campo de Ares, ¡o campo daquel Ares de Maxide, Comendador de Meira!, pero iso foi antes de que asomasen pola zona eses iconoclastas da Concentración Parcelaria. Acaso por isto mesmo, por un respecto e por unha evocación da toponimia local, histórica, sacra, urxe e procede deixar constancia das evocacións correspondentes a tan sacro e singular terreo.

O camiño que lle dá, ¡ou daba!, acceso, tamén é unha Vía sacra; ¡sacra, e dolorosa! Aquí morreron uns cantos galos, a espada limpa, ¡sucia!, colgados de trelos; iso si, despois da Sentenza correspondente. ¿Delitos atribuídos? Entre outros, pasarse ás casas, aos poleiros dos veciños, para galear unhas pitas que non lles correspondían, en detrimento das propias, das asignadas pola propia dona. ¡Isto dos galeos ilícitos…, en tódolos tempos, en tódalas épocas! ¡Que certo aquel dito que tanto repetía o Isidro do Campo (do outro Campo, do de Vilarín), de que, “La jodienda no tiene enmienda”!

A propósito: Nas inmediacións está o Pozo Maldito, o dos irmáns Pérez. Tamén haberá que deixar constancia diso…, máis ben por se serve de escarmento! Eran dous irmáns, aqueles Pérez, donos da casa que despois se chamou de Abraira, tan iguais, tan afíns, tan idénticos, que se namoraron da mesma rapaza; e como aquí non había un Salomón que propuxese repartila, cortándoa polo medio, máis ou menos pola regaña, ¿que se lle ocorreu a un deles, concretamente ao maior, ao máis forte? ¡O máis sinxelo: Zouparlle ao outro na caluga, cunha bros, e desde que caeu sen sentido, alí mesmo, nos propios currais, cargou con el, e…, tirouno dentro do pozo, que por certo era moi fondo! A continuación, ou irse para a Lexión ou quitar billete para Arxentina? Pareceulle máis cómodo o segundo, e aló morreu, pero despois de venderlle as propiedades, a de Caín e máis a de Abel, a un intermediario! A tal momento, se no Ceo se cumpre a Lei do Talión, aquela vítima debe estar no Ceo, e o matón noutro pozo, nun pozo sen fondo, nas caldeiras, de Pedro Botero.

Aínda me queda sen historiar este cruceiro, ben artístico por certo, e tamén cuberto coa pátina dos séculos, pero algo haberá que deixar para outra ocasión pois aos lectores de hoxe en día pásalles coma a aqueles das coplas, ¡que con catro estrofas teñen para un día! Cousa que tampouco é de estrañar, pois primeiro son os apuntes, e sen apuntes non hai carreira; sen carreira, preferiblemente técnica, preferiblemente superior, como non sexa que entren na política, que aí vale calquera, como demostrado está!

Xosé María Gómez Vilabella

13 noviembre, 2011

MISCELÁNEA

 
 
Mes de Defuntos


Rapaces, o labrego despídese; o gandeiro, nesta bisbarra, de momento, non. No sucesivo importaremos, ¡que divisas sóbrannos!

Nós, os que estamos en idade de testar, acollémonos á vosa audiencia para deixar constancia do noso paso polas agras de Castroverde. Para iso vaia por diante a nosa filiación: Somos os sucesores daqueles maiores, daqueles aos que Astete denominaba, Maiores en idade, dignidade e goberno. Pois ben, de presentados, acudirei ao refrán que afirmaba que, Pai vello e manga rota non son deshonra. Isto da manga rota non require comentario xa que os folgazáns, todos eles, conservan a roupa impecable, non precisan remontes. Isto ten a súa filosofía, o seu aquel. Un pai, un vello, e quen di un pai, á nai inclúe, ámbolos dous, nunca deshonran, nunca deshonramos, que se en algo desvariamos, ou se en algo nos torcemos ou disparatamos, tamén pode ser por culpa desa canle, dese rego sanguiño, cerebral, que seica se atoa cos anos. Por iso, máis que dos presentes, que sería unha certa egolatría, quero referirme neste mes de Defuntos aos ausentes, aos devanceiros, aos nosos vellos, aqueles que nos criaron, que nos educaron, que nos aconsellaron e coidaron; quero evocalos, aquí e agora, para dedicarlles a ofrenda dunha evocación colectiva, xunto co mozo lector, a todos eles, á súa memoria, á súa lembranza. E tamén, por extensión, a esta mocidade que nos aguanta tal e como somos, precisamente por vellos, cos anos en riba, que é do único ou do que máis presumimos, neste xúbilo tan xubiloso e tan honroso dos xubilados, dos cedentes do facho, dos dadores da testemuña xeracional.

A VIDA É UNHA CARREIRA DE OBSTÁCULOS, unha ximnasia permanente, para competir, para manternos en forma; unha loita esforzada, unha proba de relevos. Recibimos o fachuzo no mesmo colo da nai, e despois, todo seguido, preséntase o pai, de consuno, para comparti-la crianza, primeiro nos brazos, e despois da man, sempre da man. Tras diso vén a escola, o ensino, os consellos, a carteira sempre aberta para subvir as necesidades de cada intre. Toda unha vida cedendo, dando, transmitindo, neste relevo xeracional, amoroso e permanente, que así é a historia, unha sucesión de crianzas abríndose paso, transitoria, transicionalmente, amparándonos nuns e amparando aos outros,. Nesta panorámica, nesta transcendencia, canto digamos e fagamos ten algo de facho, ou mellor dito, queremos que teñan, gustaríanos que o teñan, que proporcionen un certo estímulo ás xeracións relevantes. Dalgún xeito, máis ou menos explicitamente, estámoslles dicindo, Rapaces, vedes que aínda somos capaces de facer algo útil, e incluso cousas divertidas, aínda que alguén, por aí adiante, xa nos dea de baixa por obsoletos, por carrozas. A nosa historia, en tanto en canto factor estimulante, podería tabularse, podería concretarse, así: Criámonos nas miserias dunha guerra tan estúpida que ninguén se molestou en explicárnola, simplemente porque non tiña, non tivo, explicación lóxica, e partimos, procedemos, polo menos unha maioría, dunhas escolas miserentas, invernais, descontinuas, aquelas da pizarra de lousa, máis con iso e con todo, ou se cadra precisamente por iso, porque nos vacinou aquela austeridade estremosa, espartana, de pan e touciño, fortalecidos, temperados, nunha serie de privacións, vigorizados naqueles acatamentos respectuosos, curtidos naquelas carencias nas que só sobraban as molleiras, fomos capaces de chegar ao que chegamos, o que chegastes, o que evolucionastes. Pois ben, neste relevo actual, con estes antecedentes, a nosa consigna nesta entrega do facho aos mozos, coido que pode ser, que debe ser, un prego, unha invitación, para que avancen eles, todos eles, un pasiño máis, para que nos adiantedes, canto poidades, canto queirades, xa que vos elevamos, en parte co noso esforzo, ao andar seguinte, catro escaleiras, máis ou menos, catro zancos por riba de nós, así que é xusto, parece xusto, que nos pasedes, que levedes para adiante o voso propio paso, co honor debido, e así ata o relevo seguinte.

Certo é, tamén, que tivemos os nosos erros, as nosas caídas, catro desalentos, pero con iso e con todo esta xeración, a nosa, a dos vosos vellos, nacida, criada, nas miserias ás que aludín, fixo, fixemos, certas valentías, que ben nos decataremos diso a pouco que lembremos, que sopesemos, o noso balance, partida por partida. ¿Quen se lembra, hoxe, de que na nosa infancia, moitos de nós, andamos nos terróns, queimando nas tolas, enzoufados de cinsa, que non hai praia no mundo que poña a un tan moreno, por non dicir, negro? ¿Quen sopesa, quen valora, aqueles esforzos, as sachas sucesivas, interminables, as decrúas do monte e das chousas, os nabais correúdos, a gadaña, as segas, as mallas poirentas, aquel puxa puxa de verdadeiros titáns para arrinca-lo esterco dunhas cortes fondas e cheirentas, atafegantes? Os carretos, case que permanentes, mañá por noite; as aradas suorosas, cos cadullos ata o mesmísimo marco para aproveita-las terras; faenas monótonas, aburridas, falando coas vacas, tan só coas vacas: Ei, Martela, non perdas o rego. As leñas, os estrumes… Todo iso fixemos, que de aí vimos, e a partires diso evolucionamos, sen outros luxos máis que o de botarlle pan ao caldo, e pan houbese. Pero se avanzamos, se triunfamos, non foi só coa forza física, senón, e maiormente, cos azos recibidos dos nosos antergos, coa forza do seu razoamento estoico e laborioso, exemplar, corrector, alentador; por ende, estes méritos hai que compartilos, en xusta correspondencia, con aqueles patrucios, cos devanceiros, así que, como se trata de talentos prestados, mellorables, transmisibles, aquí nos tedes os vindeiros, tódolos rapaces desta bisbarra, dispostos a seguir co facho instrutivo mentres nos quede un chisco, un lumen, de lucidez. 

Xubilados do corpo, si, pero da mente, non; por iso coidamos ter a obriga de servir de estímulo transmisor, transcendente, sen decaementos, ata que nos chegue a hora do tránsito, ata que nos incorporemos, nos tamén, que é lei de vida, ao paraíso do eterno descanso. Daquela, nese feliz reencontro, dirémoslles aos nosos, aos que nos precederon, AOS QUE NOS ESPERAN, ao pai, á nai, aos avós, aos veciños e parentes, coa satisfacción do deber cumprido, Aquí estamos, que ata aquí chegamos, pero, nestas chairas tan verdes do noso Castroverde, fermosas, inesquecibles, verdadeira mesopotamia do Azúmara, do Chamoso e do Tórdea, que aramos ao dereito, todos nós, porque seguimos as vosas regras, os vosos consellos, tal cal. Daquela, para virnos, fixemos, deixamos feito, un testamento, público, aberto, estimulante, ao estilo voso, xa que herdamos, e agora legamos, os vosos afáns, os vosos consellos, á xeración seguinte, cedéndolles o facho dunha fidelidade sostida, inveterada. Para constatar que nada perdemos, que nada se nos foi das mans, que nada se nos esqueceu de canto nos ensinaron aqueles maiores, aqueles devanceiros, tan ledos e tan sufridos, todos eles drogados do traballo, tan só do traballo, incomparables, meus pobres, que ata se foron ao alén sen o goce dun modesto retiro pecuniario, pídovos, nesta evocación, un aturuxo, un urro, ben forte, para que o oian, para que o repitan, os nosos rapaces, para que non esmoreza esta cultura rural, enorme, polifacética, herdada, transmitida oralmente, da que tan pouco se leva escrito porque non hai quen sexa capaz de abarcala, de sintetizala, nin sequera nesta idade dos ordenadores.

Pídolle a esta xuventude, a do noso relevo, que sigan oufanos, con crise ou sen ela, e que ufen, de cando en vez, en memoria dos nosos defuntos, dos seus testamentarios.

Xosé María Gómez Vilabella
 
 

VIAXE KM 0 Á RIBEIRA SACRA ( ADEGAS E MIRADOIROS SOBRE O RÍO SIL)

Foto: turismogalicia.blogspot.com


15 DE NOVEMBRO, MARTES, DE 2011

Ás 9:15 h. Saída de Castroverde

Ás 10:00 h. na Deputación

O prezo é de 5 € se somos máis de 23 os participantes.
O prezo é de 8 € se somos menos de 24 participantes.

Cobrase no autobús.
Os que queiran participar teñen que comunicalo como moi tarde o domingo, día 13, antes das 22:00 h.

02 noviembre, 2011

CONVOCATORIA DE ASEMBLEA XERAL ORDINARIA DA ASOCIACIÓN AMIGOS DO PATRIMONIO DE CASTRO VERDE


  
          
    Convócanse ás socias e aos socios, á Asemblea que terá lugar o vindeiro día 12   de NOVEMBRO, sábado, de 2011 ás 16:30 horas, e ás 17:00 horas en primeira e segunda convocatoria respectivamente,  na Casa do Concello Vello de Castroverde,  Travesía de Montecubeiro, nº 38 
CP-27120-Castroverde.

Coa seguinte orde do día:
I.- Lectura e aprobación, se procede, da acta da sesión anterior.
          
II.- Aprobación de contas, ano 2009.
          
III.-Aprobación de contas, ano 2010.
       
IV.- Actividades desenvolvidas neste ano 2011 e a desenvolver en
                   
          2012 (Propostas)
        
V.- Renovación (total) da Xunta Directiva, segundo rezan os
      Estatutos da Asociación, Capítulo III, DOS ÓRGANOS DA ASOCIACIÓN (Art. 13).
VI.- Temas a tratar:
a)      Propoñeer ao Concello que adique unha  Rúa a Manuel Cordero Pérez.
b)      Proposta ao Concello para que comence a sinalar casas de persoeiros
Castro Verde,desde Dona Enriqueta Otero, pasando por Manuel Cordero ata Fórneas Besteiro, por citar algúns dos falecidos.
      c)   Reivindicar o nome de Castro Verde.


VIi.- Rolda de intervencións.
          
  
  Asdo.: José Yáñez Basanta                      Asdo.: Manuel Muñiz Besteiro
                             
                  Secretario                                               Presidente

    
                                             

 En Lugo - Castroverde, a  25  outubro de 2011


DELEGACIÓN DE VOTO

ASEMBLEA XERAL ORDINARIA DA  ASOCIACIÓN AMIGOS DO PATRIMONIO DE CASTROVERDE (  12 -11-2011)


Eu,.................................................................................con D.N.I. .....................

DELEGO OU MEU VOTO EN:

D./ Dona: ........................................................................................

                Asdo.: ..............................................................

En, ..............................a...............de..........................................de 2011


ROTEIRO SAN CIBRAO DE MONTECUBEIRO-CÓRNEAS. SÁBADO, 12 DE NOVEMBRO DE 2011



 Con este roteiro queremos comezar o proxecto de sinalización do ano 2012

Ás 9:30 h. En  Castroverde ao lado do Pereira desde onde nos trasladaremos 
                   en autobús ata San Cibrao.
Ás 10:00h. Sairemos de San Cibrao.
Ás 13:30 h. Chegada a Córneas, hora aproximada.

Xantar, nun restaurante da zona.

Comunicalo antes do día 9 de novembro, no telefono habitual ou no correo electrónico, por motivos de organización; autobús e xantar.

Saúdos. Manolo Muñiz

NOTA:
-Se o tempo fora malo, poderiamos variar o percorrido ou facer outra actividade.
-Percorrido, aproximado, de 10 Km.


ROTEIRO MES DE DECEMBRO
SÁBADO, DÍA 10 DE DECEMBRO DE 2011

CÓRNEAS-SANTO ANDRÉ DE BARREDO